|
| ||
| ||
Hettie Ottens vertelt over de ervaringen van ´oudere´ couveusekinderen en ook over die van hun ouders, over de tijd dat er geen aandacht was voor de gevoelens van ouders en de relatie met hun kind. De situatie zoals die tot ongeveer 1980 in Nederland heel gebruikelijk was. Veel ouders uit die periode maken zich boos als ze horen hoe liefdevol het nu gaat, hoeveel begrip en begeleiding er ook is voor de ouders en hoe zij in het hele proces betrokken worden. Zij voelen boosheid in zich opkomen over hetgeen zij in hun tijd gemist hebben; soms ook bezorgdheid, en vragen zich af of bepaalde gedragingen of gevoelens te wijten zouden kunnen zijn aan de ervaringen in die periode. En dan stellen zij de vraag, of er na al die jaren nog iets aan te doen is, met name of relaties, die niet optimaal zijn, nog een kans hebben te verbeteren. Hettie Ottens schreef in 1979, jaren nadat zij zelf een couveusekind kreeg, voor haar studie psychologie een scriptie over dat onderwerp en sindsdien heeft zij al vele (al dan niet telefonische) gesprekken met mensen over dat onderwerp gevoerd. Deze ervaringen heeft zij bij elkaar gebracht in deze brochure. Het eerste hoofdstuk gaat over het belang van vroegtijdige hechting. Daarna laat ze verschillende ouders en kinderen aan het woord en probeert ze aan de hand van deze - en haar eigen ervaringen enige conclusies te trekken. Tenslotte tracht ze antwoord te geven op de vraag of er op latere leeftijd nog mogelijkheden zijn om eventueel onvolledig tot stand gekomen relaties te verbeteren. |
Moeder op afstand