InfiJectie van 5.000 euro voor de VOC!

Couveuseouders (VOC)

Mijn naam is Stefan en samen met mijn vriendin Frances Hurkmans hebben wij op 15 februari 2015 een dochter mogen krijgen, Elya (spreek uit: Elja). Zij is ons eerste kind en werd na een zwangerschap van 31 weken en zes dagen geboren via een spoedkeizersnede. Na de 20ste week merkten we dat de buik van Frances niet zo groot werd als je zou verwachten. Maar omdat onze verloskundige dit niet zorgwekkend vond, maakten wij ons daar ook niet zoveel zorgen over. De zwangerschap verliep immers goed en bij de twintig-wekenecho was alles in orde.

Bij de controle in week 29 maakte de verloskundige toch een echo om de Elya’s groei te bekijken en in de twee weken daarna zijn er nog twee echo’s gemaakt. Elya’s groei was niet wat het moest zijn en daarom moesten we de verdere controles in het ziekenhuis laten doen. De eerste afspraak zou op 20 februari zijn. Na de afspraak bij de verloskundige kwamen we verdrietig thuis. We hadden gehoopt om thuis in alle rust te kunnen bevallen, maar dat zou nu zeker niet doorgaan.

In de 31ste week voelde Frances minder leven in haar buik, terwijl Elya daarvoor flink beweeglijk was. We maakten ons daar zorgen over; het voelde niet goed. Op zondag 15 februari gingen we ’s middags nog wat wandelen en rond half vijf rustte Frances uit op bed. Toen ze na een klein uurtje wakker werd, had ze een naar, onbehaaglijk gevoel, alsof er iets heel erg mis zou gaan. Ze vertelde dat ze op internet informatie had opgezocht over het voelen van minder leven in haar buik en ik merkte aan haar dat haar angst heel groot was. Frances belde snel onze verloskundige en zij verwees ons direct door naar het ziekenhuis.

We kwamen daar rond zeven uur aan om er de volgende tien dagen te blijven, maar dat wisten we toen nog niet. Frances werd aan een ctg-apparaat gelegd en op de monitor konden we Elya’s hartslag en de druk op de Frances’ buik volgen. Op de monitor leek voor ons alles goed te gaan en wij dachten dat we na een uurtje, of hooguit twee uur naar huis konden gaan. Maar toen merkten we dat bij een harde buik Elya’s hartslag een flinke duik maakte; van zo’n 180 à 200 naar 60 of zelfs 50. En nog een keer, en nog een keer, het begon steeds meer op een heuvellandschap te lijken.

Dat verwachte uurtje werden twee uur, drie uur, en rond half elf kwam eindelijk de gynaecoloog die ons na een echo en een inwendig onderzoek vertelde dat het tijd was om Elya te halen. Het moest nu; anders was de kans groot dat Elya het niet zou redden. Dit was niet wat we verwacht hadden, of misschien was het besef er in de afgelopen drie uur wel ingeslopen, maar wilden we dat nog niet toegeven. Frances, die normaal gesproken alles graag in de hand heeft, moest in een ziekenhuishemd een ziekenhuisbed in. Ik ging in shock in de hoek van de kamer staan om niemand in de weg te lopen, want de medische machine draaide op volle kracht om onze dochter te redden.

Frances beschrijft de ervaring in de operatiekamer alsof ze in een ruimteschip terechtkwam: een vreemde, witte wereld, fel verlicht waarin ze omringd werd door blauw ingepakte wezens van wie één haar vriend was. Om 23.21 uur hoorde ik het mooiste geluid ooit: Elya, die net uit de buik van Frances was gehaald, liet luid blijken dat ze het daar niet mee eens was. Ze woog 1000 gram. Ik werd meegenomen naar Elya in de zijkamer. Het voelde vreemd om Frances achter te laten terwijl ze daar nog met opengemaakte buik lag.

Elya werd onderzocht en alles leek in orde. Ze werd in de transportcouveuse gelegd en snel gingen we naar de neonatologieafdeling waar ze op een zaaltje aan de ademhalingsondersteuning werd gelegd. Na anderhalf uur werd er gebeld met de vraag of ik naar Frances toekwam. Ik trof haar aan in een morfineroes en daardoor in een vrolijke bui. Ik liet haar een filmpje laten zien van hoe onze dochter een minuscuul luiertje en een slangetje in haar neusje kreeg.

Ondanks Elya’s lage gewicht had ze vrijwel geen complicaties. Na slechts één nacht aan de ademhalingsondersteuning konden we met zijn drieën naar een couveusesuite verhuizen. We hebben hier tien nachten met zijn drietjes geslapen (voor zover dat ging), totdat we met zachte dwang door één van de verpleegkundigen naar huis werden gestuurd om daar te slapen, want zij merkte dat we er helemaal doorheen raakten.

Elya ging goed vooruit, ze kreeg géén blauwe lamp, géén NEC, géén hart-, hersen-, long- of oogproblemen. Vanaf het begin maakten de verpleegkundigen, de kinderartsen én bovenal Elya zelf ons duidelijk dat we een pittige, wilskrachtige meid als dochter hadden gekregen.

Na die tien nachten hebben we nog vijf weken lang elke dag gependeld tussen huis en ziekenhuis (mede dankzij de meelevendheid van mijn werkgever Infi kon dat), om zoveel mogelijk tijd met Elya door te brengen, te knuffelen, te buidelen, haar in de gaten te houden en mee te maken hoe ze groeide, van infuus naar sondevoeding ging, van sondevoeding naar moedermelk uit de fles en af en toe uit de borst dronk.

We leerden haar steeds beter kennen en kregen meer vertrouwen in een goede afloop. Eén klein ding wat ons zorgen baarde was dat ze soms een beetje helder bloed in haar ontlasting had, wat uiteindelijk in de richting wees van koemelkallergie. Dit was vrijwel zeker een gevolg van het supplement dat ter verrijking aan de moedermelk werd toegevoegd.

A Stefan vdHaven InfiJectie nu_kleiner
En dit is Elya nu, samen met haar ouders even lekker erop uit!

InfiJectie 2015

Natuurlijk zaten ook wij in de welbekende rollercoaster en werden we heen en weer geslingerd tussen spanning en blijdschap, zorgen en berusting. Tijdens de periode van wachten op Elya’s thuiskomst – uiteindelijk twee weken voor de uitgerekende datum – hebben we veel steun gehad aan de verpleging en de artsen, maar ook aan zaken die door de VOC mogelijk zijn gemaakt: het couveusedagboek, de verhalen van lotgenoten in Kleine Maatjes en de informatie op internet. Omdat Frances en ik uit eerste hand hebben kunnen ervaren hoe waardevol deze dingen kunnen zijn in zo’n moeilijke periode en daarna, heb ik de VOC voorgedragen als goed doel voor de InfiJectie 2015. En de VOC is ook uitgekozen om de donatie van mijn werkgever Infi te mogen ontvangen. Ik ben zeer benieuwd hoe de donatie besteed gaat worden!

Gert Jan van Steenbrugge, directeur van de VOC, vindt het fantastisch om deze donatie te ontvangen. “Het ervaringsverhaal van Stefan en Frances laat zien hoe heftig een vroeggeboorte kan zijn.  De achtbaanrit is erg intens. Fijn om te horen dat het nu goed gaat met Elya. De 5000 euro is een geweldig bedrag! We bruisen van de ideeën en zijn op dit moment intern aan het bepalen, op welke plek(ken) we deze 5000 euro het best kunnen besteden. We zullen uiteraard zeker laten weten, waar we dit gaan besteden. Wordt vervolgd.”

Wil je onze vereniging ook steunen, kijk dan hier hoe je dat het best kunt doen.

Reacties

reacties

Voor ouders

Heb je of krijg je binnenkort een kindje dat op afdeling Neonatologie of een NICU wordt opgenomen? Je staat er niet alleen voor!

lees meer

Voor familie en vrienden

Een kraamvisite in het ziekenhuis gaat anders dan je gewend bent. We geven je graag wat tips en kadoideeën.

lees meer

Voor professionals

We bundelen onze krachten met zorgverleners in het Neokeurmerk. Hiermee maakt je ziekenhuis of afdeling inzichtelijk hoe hoog de kwaliteit van zorg is. Bezoek de speciale website voor meer informatie.

lees meer
0