Betoverende verandering

Niets in haar handen, niets in haar buurt blijft wat het is! Mijn couveusedochter van achttien jaar heeft dat altijd als grote kwaliteit gehad als super crea Bea. Elk stukje papier, draad, stofje, klei of vindsel wordt omgetoverd tot iets moois of nieuws. Is er een nieuwe rage, dan moet die verkend worden, en binnen de kortste keren beheerst ze die: loomen, vlechten met paracord, diamond painting etc.

Als een roze fee zat ze vroeger met haar stokje in haar fantasievolle wereld te toveren en dat kan ze nog. In haar buurt veranderen mensen. Haar sensitieve, empathische talenten gebruikte ze als baby al. Ze kroop naar (onbekende) mensen bij wie ze verdriet bespeurde. Zittend op hun schoot kwam er een betoverende lach tevoorschijn.

Knutsels vliegen meestal vanzelf naar de goede plaats. Zo niet, dan moe(s)ten ze bewaard blijven voor later. Hoe goed ik mijn ‘kunst’ ook beheers om al die creaties weg te toveren, in al die jaren is het mij niet gelukt om dichtbij haar bed te komen. Haar productiviteit is niet bij te houden. Door een oerwoud van opbergdozen en onafgemaakte creaties moet zij zich een weg naar haar slaapplek banen.


Blijven verkleden kan nog steeds. Nu ze de opleiding ‘Specialist mode en maatkleding’ doet, komt aan haar fantasie nog steeds geen einde. “Mama, mag ik dit of dat proberen?”  Ik weet dat ze werkt met een soort bucketlist. Haar haren roze geverfd? Check! Zo hoog mogelijke hakken? Check! Skinny topje? Check! Van onzelfverzekerdheid geen spoor.

Al een aantal jaren loopt ze op twee verschillende gekleurde schoenen. Resultaat: altijd een glimlach of een praatje met gelijkgestemden; mensen met hetzelfde gevoel voor humor, voor detail en sociale interactie. Zo snel als haar spontane vroeggeboorte haar leven in gang zette, zo snel gaat ze op die schoenen voort.

Op het station weet ze direct situaties te doorgronden en het juiste spoor te vinden. Ze neemt makkelijk initiatief, kan snel schakelen en doet haar ding op het juiste moment en net iets buiten haar comfortzone. Hardlopen en gym zijn lastig vanwege haar chronische vermoeidheid en zijn motorische uitdagingen. Ze maakt er een sport van om mensen of honden rond te leiden. Op open dagen van school staat zij mensen te woord of begeleidt ze een delegatie uit Oeganda. Naast haar hondje Nala rent ze langs paaltjes, tunneltjes en wipwappen.

Het leven heeft haar geleerd om problemen op te lossen en de fijne motoriek aan te scherpen. Ik weet nog: ze was twee jaar oud en kon net lopen. Aan de andere kant van het kampeerveld stond een glijbaan. Daar ging onze dame, keek één keer ondeugend om. Onder onze begeleidende ogen, vertelde ze met haar houding: “Nu ik eindelijk kan lopen, ga ik naar wat ik zelf wil.” Zonder blikken en blozen gleed ze van de glijbaan en liep daarna triomfantelijk terug.

Vanaf haar elfde zit ze op reddingszwemmen; lekker individueel en toch een team, geen competitie, maar je eigen gang kunnen gaan. Van brevet naar brevet zwemt ze zich door de jaren heen. Als de Sint half november weer in Nederland komt, is ze dichtbij, staande aan de waterkant om een ander zo nodig op het droge te helpen. Cijfers als beloning voor prestaties doen ons niets. Prestaties zien wij als ouders anders. Gelukkig worden is de echte kunst.

Vorig jaar zaten we bij haar diploma-uitreiking weer stomverbaasd te zijn. Cum laude had ze haar mavodiploma gehaald. Dat dat kon, wisten we niet. Op haar eigen manier vervolgt ze haar weg. Steeds keken wij naar wat ze deed en nodig had. We vertaalden het zo goed mogelijk van haar wereldje naar de beperkte zienswijzen van deze maatschappij en terug. Gewone woorden op papier zetten blijft lastig, net als het geven van woorden aan wat je meemaakt. Maar dyslexie is een gave. Achter de woorden vormt zich het beeld: doener, denker en (uit)vinder.

Haar stappen (op die schoenen ja) worden groter. Na haar examen wilde ze geld verdienen. Niet bij de bakker op de hoek, nee, bij de bakker op Vlieland. Dus voor het eerst op kamers, intern boven de bakkerij, volop je executieve vaardigheden toetsen. Hoe regel ik de trein- en bootkaart? Wat moet ik meenemen voor zes weken? Onze ouder-ogen volgen de stappen van dit groeiende kind…

Het couveusewondertje dat ons even op een angstig spoor zette, is de betoverende verandering, de glimlach om onze mond. Doodlopend of niet, in sneltreinvaart gaat ze verder over het spoor. En heeft haar vaarbewijs gehaald en haar theorie voor de auto. Haar bestemming? Geen idee.

Op de dag dat de inschrijving openging, tijdens onze meivakantie in Schotland, gaat de wekker op haar telefoon. Staan we samen in een dierentuin vragen te beantwoorden over de Europese Gemeenschap. Waarom? Ze wil een gratis Interrailticket bemachtigen. Eén van de 15.000 die Brussel beschikbaar stelt voor mensen geboren in 2001. Trots, ja! Reuzetrots op de verandering die ze maakt.

Reacties

reacties

Voor ouders

Heb je of krijg je binnenkort een kindje dat op afdeling Neonatologie of een NICU wordt opgenomen? Je staat er niet alleen voor!

lees meer

Voor familie en vrienden

Een kraamvisite in het ziekenhuis gaat anders dan je gewend bent. We geven je graag wat tips en kadoideeën.

lees meer

Voor professionals

We bundelen onze krachten met zorgverleners in het Neokeurmerk. Hiermee maakt je ziekenhuis of afdeling inzichtelijk hoe hoog de kwaliteit van zorg is. Bezoek de speciale website voor meer informatie.

lees meer
Donatiebedrag in €:
0