“De laatste tien jaren hebben veel met ons gedaan”

Drie kindjes, drie prematuren

In 2008 besloten mijn man en ik vanwege een gemiste kans in de Postcodeloterij voor ons eigen geluk te gaan zorgen. Binnen enkele maanden raakte ik zwanger. In deze periode was ik labieler en onzekerder dan anders en ik had veel stress van mijn werk en van onze bruiloft, omdat we besloten om in de twintigste week van de zwangerschap nog te gaan trouwen.
Ik was 25 weken zwanger, toen ik wat bloed verloor. Ik twijfelde of ik naar de verloskundige moest gaan en heb die dag nog op het ijs gestaan aan de andere kant van het land. Het bloedverlies werd af en toe minder, maar ik belde toch de verloskundige, die voorstelde om contact te houden. Toen ik de volgende ochtend belde omdat ik weer bloed verloor, wilde ze dat ik kwam. Vanwege de overvolle wachtkamer mocht ik tussendoor en snel daarna bleek dat ik al ontsluiting had en direct door moest naar het ziekenhuis.
Na mijn moeder te hebben gebeld, ging ik in een waas van verdriet naar het ziekenhuis. Mijn moeder slikte weeënremmers tijdens haar zwangerschap van mij omdat mijn oudere zus zich veel te vroeg aandiende, maar ik had er nooit bij stilgestaan dat dit mij ook kon overkomen. Zoiets overkomt altijd een ander… Ik werd naar een academisch ziekenhuis ver weg gebracht omdat het ziekenhuis hier vol was, en kreeg daar weeënremmers en longrijpingsprikken.

Na een week werd onze dochter geboren met 27 weken en zes dagen. Ze was zwaar voor die termijn, bijna 1800 gram! De artsen dachten zelfs dat de weegschaal kapot was. Na twee weken waren er twijfels over haar schedel, maar die bleek uiteindelijk toch in orde te zijn. Na drie weken kreeg ze een ernstige infectie die ze gelukkig overleefde.
Toen ze bijna vier jaar was, sprak ze nauwelijks. We startten met logopedie. Ze ging hierdoor echter erg stotteren waarna twee jaar stottertherapie volgde en daarna nog een jaar lang wekelijks logopedie. Ze is nu negen en nog altijd is taal niet haar sterkste kant. Sommige mensen verstaan haar slecht, maar in de klas verstaan ze haar wel en ze stottert niet meer. Voor haar motoriek heeft ze het eerste jaar fysiotherapie gehad en daarmee zijn we weer begonnen toen ze zes was vanwege haar handschrift en grove motoriek.
Ze is intelligent en zorgzaam, en onlangs hield ze haar spreekbeurt over haar prematuriteit. De kinderen waren verbaasd en vonden het erg interessant. Ze scoort goed in rekenen, maar heeft lange tijd weinig aansluiting gehad omdat ze liever met jongere kinderen speelde. Haar vriendjes uit groep twee bleven in die groep en zij ging naar groep drie, terwijl haar sociaal-emotionele ontwikkeling een jaar achter ligt. We stelden voor om haar te laten zitten, maar daarvoor was ze te slim. Inmiddels trekt het wat bij en met hulp van de leraar speelt ze nu lekker mee op het schoolplein.

In 2009 liet ik mij onderzoeken, want we wilden meer weten over de oorzaak van de vroeggeboorte. De kans op weer een vroeggeboorte was 15%, tenzij ik een tweeling kreeg, dan was het 80%. Omdat het krijgen van een tweeling niet in de familie zat, lachten we dit weg en gingen we voor een tweede kindje. Eind 2010 was ik zwanger en bij de tweede echo bleek dat het een tweeling was!
Omdat het een risicovolle zwangerschap was, ging ik elke week naar de gynaecoloog en kreeg ik vanaf week 16 hormonen ingespoten. Ook mijn baarmoedermond werd goed in de gaten gehouden. Bij 25 weken kreeg ik krampen en weer werd ik met vroegtijdige weeën opgenomen en naar een academisch ziekenhuis overgebracht. Na een week leek alles rustig te zijn, maar voordat ik naar huis mocht, werd ik nog even getoucheerd.
Helaas had ik ontsluiting en diezelfde dag beviel ik van onze tweeling. De bevalling van het eerste kindje verliep goed, maar bij de tweede zakte zijn hartslag weg omdat de navelstreng afbrak bij de geboorte van de eerste. Hij werd uit mij getrokken en zijn benen waren zwart. Vooral de jongste kreeg veel complicaties en de nodige operaties, en toen ze na tien maanden thuiskwamen, hebben we nog een half jaar in ‘contactisolatie’ geleefd.
Een van de twee werd daarna nogmaals geopereerd en brak later zijn bovenbeen waardoor hij opnieuw moest leren lopen, wat heel moeizaam ging. Het eerste anderhalf jaar kregen beiden fysiotherapie. Met vier jaar gingen ze op zwemles, wat voor de grove motoriek heel goed is geweest. Ze zijn nu bijna zeven en haalden onlangs hun zwemdiploma. Op hun vierde kregen ze een jaar lang ergotherapie om hun pen goed te kunnen vasthouden en te leren knippen. Een van hen kreeg logopedie vanwege een slechte uitspraak.

Op school doen ze nu voor de tweede keer groep 2. Ze hebben elkaar erg nodig, maar zitten in aparte klassen omdat ze vooral met elkaar bezig waren. De een heeft veel vriendjes en de andere heeft daar minder behoefte aan. Het gaat best goed op school! Andere ouders zullen niet snel denken dat ze ooit zo klein (900 en 1000 gram) waren.
Dat ze het nu zo goed doen, is voor ons fantastisch, want vooral de jongste heeft zoveel te verduren gehad. Als ik daaraan terugdenk: een zuurstoftekort bij zijn geboorte, een ductusoperatie, een aantal buikoperaties vanwege een zeer ernstige darminfectie (NEC: necrotiserende enterocolitis) en als gevolg daarvan weer operaties aan extreme littekenbreuken. Ook kreeg hij een corset om zijn darmen op de plaats te houden, maar die zat weer zijn motorische ontwikkeling in de weg. Ook kreeg hij een jaar lang zuurstof toegediend.
We hebben heel veel zorgen gehad. Ik kon niet naar mijn werk zonder verpleegkundige hulp thuis. En nu kan hij naar school! Laatst kregen we te horen dat ook hij niet meer naar de kinderarts hoeft. Hij zal later nog wel geopereerd moeten worden aan een overblijfsel van vijf liesbreukoperaties. We zijn nog steeds bang voor een acute darmbeknelling, zoiets heeft hij twee keer eerder gehad en daarom hebben we bijvoorbeeld zijn leerkrachten en de buitenschoolse opvang hierover ingelicht.

Het krijgen van drie couveusekinderen heeft veel met ons gedaan. Mijn man en ik hebben beiden een burn out gehad. Het werd ons allemaal te veel. Ik had ook weinig tijd om iets te ondernemen met iemand buiten ons gezin. Ook voor onze familie was het erg zwaar. Onze oudste is deels opgevoed door mijn ouders en schoonouders tijdens de ziekenhuisperiode van onze tweeling. We zijn heel dankbaar dat zij er voor ons waren.
We zijn blij dat we nu een normaal leven leiden en dat de kinderen toch goed gehecht zijn. We hebben uren naast de couveuses gezeten, ontzettend veel gebuideld en ze kregen alle drie vijf maanden borstvoeding. En nu hebben ze alle drie een vrolijk karakter en zijn het echte doorzetters, die goed met elkaar kunnen spelen.
De groei van de tweeling ligt sinds kort in het midden van de groeicurve en het eten gaat inmiddels goed. Een van de tweeling had een eetprobleem en wilde alleen in zijn bedje in zijn eentje kleine beetjes eten. Dit heeft een maand of vijf geduurd. Hij kreeg speciale voeding en prelogopedie aan huis om te oefenen met eten en het eten leuker te maken. Na een dubbele liesbreukoperatie ging het eten direct al veel beter, dus misschien dat hij niet goed at vanwege de pijn.

Reacties

reacties

Voor ouders

Heb je of krijg je binnenkort een kindje dat op afdeling Neonatologie of een NICU wordt opgenomen? Je staat er niet alleen voor!

lees meer

Voor familie en vrienden

Een kraamvisite in het ziekenhuis gaat anders dan je gewend bent. We geven je graag wat tips en kadoideeën.

lees meer

Voor professionals

We bundelen onze krachten met zorgverleners in het Neokeurmerk. Hiermee maakt je ziekenhuis of afdeling inzichtelijk hoe hoog de kwaliteit van zorg is. Bezoek de speciale website voor meer informatie.

lees meer
Donatiebedrag in €:
0