Dit artikel is samengesteld uit een aantal blogs van drielingmoeder/blogster Sientje Slits. Uiteraard met haar toestemming.

“U gaat vandaag misschien wel moeder worden,” zei de gynaecoloog doodleuk. Maar na 27 weken zwangerschap was ik daar nog lang niet klaar voor. De gemiddelde draagtijd van een drieling is ongeveer 34 weken, maar dat heb ik helaas niet mogen halen. Mijn lichaam gaf aan er geen zin meer in te hebben, terwijl ik voor de zwangerschap in topconditie was. Met wat kleine kwaaltjes belde ik die dag het ziekenhuis op, ze wilden me direct zien. Dat was geen goed teken.

 

En ja, ik werd opgenomen in het ziekenhuis met twee cm ontsluiting. “Ik ga nu nog geen moeder worden, dan ken je mij nog niet,” dacht ik nog heel stoer. Ik kreeg weeënremmers en medicijnen voor de longrijping, maar de bevalling was niet te stoppen. Er volgde een inwendig onderzoek. Conclusie: volledige ontsluiting. De strijd was voorbij, ik moest me gaan overgeven, maar dat viel me zwaar. Falen (want zo voelde het) als moeder die haar kinderen niet voldragen heeft. Dat gevoel had ik graag willen missen. Het ging gebeuren, ik ging moeder worden op 7 september.

Mijn bevalling was best gezellig, bijna een feestje. Ik zie mezelf in mijn bed nog binnenkomen op de operatiekamer, mijn onderlijf verdoofd van de ruggenprik. Het was net een kroeg bomvol mensen, al was de kledingkeuze wat eentonig en miste ik de drank. Komen al deze mensen voor mij? Snel genoeg wist ik dat. Er was direct een time-out, terwijl ze nog niet eens begonnen waren. Iedereen gaat om me heen staan en iemand neemt het woord. “Hier ligt mevrouw Slits, we gaan haar drie baby’s halen.” Een time-out is blijkbaar een bespreking vooraf met daarin de taakverdeling. Een geruststelling om te weten wat ieders taak is en wie ik het hardst nodig ga hebben. Mijn taak wordt niet genoemd, maar in woorden weet ik wat er van me verwacht gaat worden.

“Zo, we gaan beginnen,” gaf de gynaecoloog aan en ik mocht gaan persen. Twee keer was voldoende, want daar kwam, nieuwsgierig als ze is, Tess al aan (10:01 uur). Huilend en wel! Zo, dat is één, dus nog niet op de helft. Tess werd direct weggehaald. Echte zorgen had ik nu niet, mijn concentratie ging naar baby twee. Dat moest Pip worden, maar Janne dacht er anders over. Eigenwijs stak ze haar been uit en konden ze niet om haar heen. Om 10:04 uur was ze er. Om 10.07 uur volgde de laatste en de dapperste: onze Pip! Klein, maar een echte vechter. Binnen zes minuten had ik drie meiden op de wereld gezet. Mijn werk zat erop. Met een lach en een traan namen we afscheid voor eventjes.

Vanuit de operatiekamer, omringd door twintig mensen, waren we terug naar de rust in onze kamer. Ineens waren we de ouders van drie kinderen, het was niet te bevatten. Onze meiden moesten direct naar de NICU. Omdat ik me nog moest opfrissen, duurde het even voordat we weer oog in oog stonden met hen. We bellen familie om het nieuws te vertellen. Terwijl de woorden uit mijn mond vloeien, lijkt het alsof ik zit te liegen. Om ons heen heerst stilte, de beschuit met muisjes ontbreken en de roze wolk is ver te zoeken.

 

Als ik klaar ben, ga ik in mijn bed met Jos richting de NICU. Daar liggen onze drie kanjers, braaf in hun couveuses op ons te wachten. Wat een wonder, drie couveuses op een rij gevuld met onze liefde. De liefde voor je kinderen is groot, heb ik altijd gehoord. Maar wie vertelt mij dat dit onze kinderen zijn? Mijn gevoel? Omdat mijn gevoel nog een soort van ‘uit’ staat, neem ik aan dat de namen op de couveuses kloppen. Hier zijn ze dan, zo klein en in een ruimte die niet fijn aanvoelt. Hier wil ik mijn meisjes hun eerste start niet geven, maar we hebben geen keuze.

De verpleging is lief en neemt de tijd. Stil en onder de indruk kijk ik door het glas naar Pip. Wat ben je klein en mooi. Is dit de moederliefde die ik hoor te voelen of is die er nog niet? De zorgen overheersen en de vechtlust is te voelen. Angst wint het op dit moment van de echte liefde. Wie vertelt me dat het goedkomt en dat ze over een tijdje veilig thuis zijn? Mijn hormonen schieten van links naar rechts en mijn tranen zijn moeilijk onder controle te houden. Ik kan alleen maar naar onze meisjes staren, maar het beseffen lukt niet. Ik hoor toch thuis te zijn met drie kleine meisjes op mijn borst? Trots, verdriet, angst en vreugde wisselen elkaar af.

Niemand heeft me goed kunnen uitleggen hoe ‘houden van je kinderen’ voelt. Moederliefde. Is het wel uit te leggen? Ik zoek naar het liefdesgevoel, maar alles wat om me heen gebeurt wint het. Ik maak me zorgen. Ga ik wel van ze houden? Moet ik van ze houden? Wat als ze deze strijd niet winnen? Ik wil niet nog een keer afscheid nemen van iemand die zo dichtbij staat. Het beste is om te wachten met houden van. Onbewust is dat wat er gebeurde. Ontzettend veel van iemand houden en die verliezen is niet te doen, dat weet ik uit ervaring.

Zo vecht ik in die dagen tegen de liefde. De spanning blijft. Op momenten dat we horen dat het niet goed gaat met een van onze meisjes, kan ik niets anders doen dan huilen. Ik wil het vechten van ze overnemen en ze vertellen dat het goedkomt. Maar helaas weet ik het niet zeker. We besluiten om hard mee te vechten! Positief blijven en keihard knokken, dat is wat zij doen en wij als ouders ook. Op moeilijke momenten schiet ik vol. Ik wil het niet, maar weet het zeker: ik hou van jullie. Dit is hoe moederliefde voelt en ik kan het niet onder woorden brengen. Moederliefde, onbeschrijfelijk, maar wat voelt het goed.

We verblijven met de meiden op de NICU, waar we dagelijks een uitgebreide update krijgen. Waar het ene uur prima verloopt en er niets mis is, zit je het andere uur tegenover een arts voor een slechtnieuwsgesprek. Een slopende tijd. De dagen kruipen voorbij en bestaan uit buidelen, kolven en gesprekken met verpleging en artsen. De rest van de tijd zitten we naast de couveuse toe te kijken hoe onze meiden vechten voor hun leven. Het enige wat belangrijk is, is dichtbij de kinderen zijn.

Na een week word ik ontslagen uit het ziekenhuis. We kunnen terecht in het Ronald McDonald Huis, maar dat zie ik helemaal niet zitten. Ik heb allerlei vooroordelen: het oude bed van tante Truus, huilende mensen en nul sfeer. Maar omdat ik niets liever wil dan dicht bij de kinderen zijn, geef ik het een kans. En weg zijn mijn vooroordelen. Wat een prettige sfeer en wat voelde ik me welkom. En dan, na twaalf lange weken hard vechten mogen onze meiden mee naar huis.

Hier hebben we zolang naar uitgekeken. Daar staan we met drie Maxi-Cosi’s. Eindelijk mogen we het zelf gaan doen. We hebben een goede ‘opleiding’ gehad, dus gelukkig hebben we er allebei vertrouwen in. Druk is het zeker, om en om ‘s nacht de meiden voeden is geen optie, ook dan moeten we samen hard aan het werk. Soms voelen we ons collega’s, maar de samenwerking verloopt vlekkeloos. Onze meiden doen het goed en groeien als kool. Steeds meer zijn ze zich bewust van elkaar en ontwikkelen ze zich met minder zorgen. Het is een drukke bedoening en soms kan ik ze missen als kiespijn: het mopperen, alle poepluiers, de duizenden flesjes en de wasmachine die continu draait.

We hebben een goedlopend, maar fijn bedrijf samen. Onze vechters hebben de vroeggeboorte overleefd. Ik besef me regelmatig dat dit anders had kunnen zijn. Ik kijk naar ze en weet dat de opvoeding nu pas gaat beginnen. En weet je? Stiekem heb ik er heel veel zin in. “U gaat misschien vandaag wel moeder worden!” Inmiddels ben ik het al, compleet met moedergevoel en met drie prachtige meiden om me heen.

Meer weten van Sientje? Kijk dan op www.drielingmoeder.nl of op www.instagram.com/drielingmoeder_sientje/

Reacties

reacties

Voor ouders

Heb je of krijg je binnenkort een kindje dat op afdeling Neonatologie of een NICU wordt opgenomen? Je staat er niet alleen voor!

lees meer

Voor familie en vrienden

Een kraamvisite in het ziekenhuis gaat anders dan je gewend bent. We geven je graag wat tips en kadoideeën.

lees meer

Voor professionals

We bundelen onze krachten met zorgverleners in het Neokeurmerk. Hiermee maakt je ziekenhuis of afdeling inzichtelijk hoe hoog de kwaliteit van zorg is. Bezoek de speciale website voor meer informatie.

lees meer
Donatiebedrag in €:
0