Ook mannen hebben gevoelens en verdriet.
Naam bij de redactie bekend, de namen in dit artikel zijn veranderd.

Helaas lijkt het erop dat mannen er minder voor voelen om hun eigen ervaringen over de heftige couveuseperiode en de eerste tijd daarna met anderen te delen dan vrouwen. Maar omdat ik het belangrijk vind dat mensen eens meekijken over de schouder van een couveusevader, wil ik hierbij graag mijn verhaal doen. Een verhaal dat zeven jaar geleden begon toen mijn vriendin Anne zwanger was van onze dochter Liz. Een tijd die mij altijd bij zal blijven.

Zoveel telefoontjes.
In december 2012 werd Liz geboren in een academisch ziekenhuis na een zwangerschap van 31 weken met een gewicht van 1690 gram. Anne was twee weken daarvoor in het ziekenhuis terechtgekomen vanwege vroegtijdige weeën. Er brak een spannende tijd aan. Hoe lang konden we de zwangerschap nog rekken? Anne kreeg weeënremmers en longrijpingsprikken toegediend en daarna bleven de weeën weg. Ze kreeg volledige bedrust in het ziekenhuis voorgeschreven.

Er brak voor mij een drukke tijd aan vanwege mijn werk, veel regeldingen en het dagelijks heen en weer reizen naar Anne om elkaar zoveel mogelijk te steunen. En als ik dan ‘s avonds doodmoe thuiskwam, kwamen de telefoontjes van familie en vrienden. Goed bedoeld hoor, maar ik hield geen rustig moment meer over om alles op een rijtje te zetten. Bovendien vroeg iedereen alleen maar naar Anne, slechts een enkeling vroeg hoe het met mij ging.

Ik had het idee dat ik niet meetelde, dat men denkt dat een aanstaande vader niets voelt tijdens zo’n moeilijke en spannende zwangerschap. Ik wilde soms even mijn eigen verhaal kwijt, maar kreeg daar tijdens zo’n telefoontje gewoon geen kans voor. Maar ook ik zat met vragen en was onzeker over wat er zou gaan gebeuren. Bovendien had ik niet altijd even veel zin in weer een telefoontje, dus liet ik vaak de voicemail onbeantwoord, waar sommige mensen weer wat boos om werden. Achteraf gezien hadden we beter een blog voor bekenden kunnen bijhouden, maar daar wist ik in die tijd te weinig van af.

Met 31 weken kreeg Anne toch weer weeën die nu niet te stoppen waren en een dag later kwam Liz ter wereld. Ze maakte best een goede start, had alleen wat ademhalingsondersteuning nodig en kreeg een antibioticum vanwege een streptokokbacterie die bij mijn vrouw geconstateerd was. Na drie stressvolle dagen was duidelijk dat Liz niet besmet was, want dat had ernstige gevolgen kunnen hebben.

Samen huilen.
De tweede dag verliep heel naar. Liz was niet rustig te krijgen en deed niets anders dan huilen. Ook buidelen hielp niet. Toen knapte er iets in ons, we waren beiden zo verdrietig, dat we op het zaaltje waar Anne lag in huilen uitbarstten met als enigste privacy de gordijnen om het bed. Gelukkig kon Anne de volgende dag al mee naar huis, waar we in alle rust met elkaar konden praten en huilen.

Na ruim een week had Liz geen ademhalingsondersteuning meer nodig en ze deed het zo goed, dat ze werd overgeplaatst naar het streekziekenhuis. Ze heeft daar nog een infectie gehad, die ze zonder kleerscheuren heeft doorstaan, en kreeg twee keer een bloedtransfusie. Na in totaal zes weken ziekenhuis mocht ze mee naar huis. Het grote genieten kon beginnen. Eindelijk rust, dachten we.

Maar Liz deed niets anders dan huilen. We kregen vanuit het ziekenhuis fysiotherapie thuis en die therapeute keek met ons mee en gaf goede tips. Het huilen bleef echter heftig. We dachten te zien dat Liz last van haar buikje had, maar dachten ook dat dat erbij hoorde. Ondertussen kregen we veel ongevraagde adviezen als: “Ach, laat maar huilen, daar wordt ze groot en sterk van en het is goed voor de longen.”

Ook op het consultatiebureau werd geen begrip getoond. “Liz is gewoon een huilbaby, dat wordt vanzelf wel minder”, was wat de arts daar zei. Maar als je de hele dag een baby hebt die huilt, dan wil je gaan meehuilen en ga je je afvragen wat je verkeerd doet. Na een paar weken van alles te hebben geprobeerd, namen we toch maar contact op met de kinderarts. Liz werd direct opgenomen in het ziekenhuis en uiteindelijk bleek ze een koemelkallergie te hebben, vandaar de buikpijn. Met de juiste voeding mocht ze mee naar huis en konden we echt van haar gaan genieten.

Meer begrip voor couveusevaders.
Al vrij snel merkten we dat familie en vrienden blijkbaar vergeten waren dat Liz te vroeg geboren was en dat wij daar nog veel verdriet, stress en bezorgdheid om hadden. Haar heftige start lag nog vers in ons geheugen. De mensen om ons heen zeiden al gauw: “Ze doet het toch goed, waar maken jullie je druk om?” Ook was er veel onbegrip bij mensen die verkouden waren en die niet snapten dat we ze liever nog niet op kraamvisite hadden omdat Liz zo vatbaar was.

Anne en ik hadden zelf nog veel te verwerken en dat werd vaak niet begrepen. Gelukkig hadden we op de couveuseafdeling kennisgemaakt met ouders die in hetzelfde proces zaten als wij. Hun dochter was tien weken te vroeg geboren en met hen kunnen we nog steeds over de couveusetijd praten of over andere dingen waar we nu nog tegenaan lopen. Zij begrijpen precies waar we het over hebben en andersom, en hebben veel steun aan elkaar.

Vier jaar na de geboorte van Liz wilden we na veel wikken en wegen toch gaan voor een tweede kindje. Na een jaar bleek Anne zwanger te zijn, maar helaas eindigde dat in een miskraam. Een grote teleurstelling en ik heb gemerkt dat je ook in zo’n geval als man weinig steun en begrip krijgt. Veel mensen lijken te denken dat een man daar geen gevoel bij heeft en zijn verhaal niet kwijt hoeft. We hebben er echter beiden zoveel verdriet van gehad, dat we mede daardoor hebben besloten om het bij een kind te houden…

Men heeft vaak gevraagd hoe het met mijn vriendin was. Begrijpelijk omdat het haar lijfelijk is overkomen. Als je als man echter met tranen in je ogen vertelt hoe het met haar gaat, dan krijg je geen steun. Ook mannen hebben verdriet, maar dat begrijpen veel mensen niet of ze durven er niet naar te vragen. Ik vond dat heel vervelend en hoop dat daar na het lezen van mijn verhaal meer begrip voor komt.

 

Reacties

reacties

Voor ouders

Heb je of krijg je binnenkort een kindje dat op afdeling Neonatologie of een NICU wordt opgenomen? Je staat er niet alleen voor!

lees meer

Voor familie en vrienden

Een kraamvisite in het ziekenhuis gaat anders dan je gewend bent. We geven je graag wat tips en kadoideeën.

lees meer

Voor professionals

We bundelen onze krachten met zorgverleners in het Neokeurmerk. Hiermee maakt je ziekenhuis of afdeling inzichtelijk hoe hoog de kwaliteit van zorg is. Bezoek de speciale website voor meer informatie.

lees meer
Donatiebedrag in €:
0