Een expertiment: de opvangtafel

Goed bevallen

Door Tanja

Vaderdag 18 juni 2017. We zaten rustig een filmpje te kijken. Ik voelde wat buikkrampen, maar die zakten steeds weer weg. Ik hield de tijd in de gaten, ze kwamen om de vijf minuten, dus toch maar even de verloskundige gebeld. Ik had haar die ochtend al gesproken, toen dachten we aan bandenpijn. Ze stond nu echter binnen vijf minuten voor de deur, deed een inwendig onderzoek en zei: “Ik voel het hoofdje al!” Mijn hart ging tekeer, we moesten naar het ziekenhuis!

We gooiden wat spullen in de vluchttas en reden naar het streekziekenhuis. Voor we het wisten, lag ik in een ambulance richting het Leids Universitair Medisch Centrum (LUMC) omdat ik slechts 28 weken zwanger was. Weeënremmers, magnesium en longrijping; het werd allemaal in gang gezet. Na twee dagen volgde een ritje naar een ander academisch ziekenhuis omdat het LUMC vol lag. En na anderhalve dag moest ik weer terug omdat nu dit ziekenhuis vol lag.

Daar waren we blij mee, want in het LUMC was ons eerder gevraagd om mee te doen aan een experiment met een opvangtafel: een tafel die boven mijn buik geschoven zou worden en waarop de baby zou worden onderzocht. En daar zou dan de navelstreng worden doorgeknipt als die uitgeklopt was. We vonden het goed klinken; ik kon dan bij het onderzoek zijn en mijn man hoefde mij niet alleen te laten.
Niet lang daarna zetten de weeën door. We gaven nog snel aan dat we de opvangtafel wilden, want door al dat verhuizen hadden we nog niet getekend voor het experiment. De tafel stond echter al klaar! Op het moment van persen drong pas echt tot me door dat de baby veel te vroeg kwam. Angstig vroeg ik me af hoe hij eruit zou zien. Na drie keer persen was ons mannetje er al. In plastic gewikkeld lag hij voor me. Wat was hij mooi! De kinderarts legde uit wat hij deed en op een schermpje konden we alles van bovenaf zien. Een mooi moment omdat we zo toch samen waren. We konden hem aanraken en goed bekijken. Wat was hij klein.

Sebas werd geboren met 29 weken en vier dagen en woog 1520 gram. Hij huilde en al snel kon de zuurstoftoediening worden teruggedraaid. Mijn man mocht de navelstreng doorknippen en daarna gingen ze samen richting de NICU, terwijl ik ging douchen. Voordat je je eerste kindje krijgt, heb je een bepaalde voorstelling van bevallen. Het viel mij mee, wat misschien kwam omdat de baby klein was. Daarentegen was mijn lichaam nog niet klaar voor een bevalling.
Moedermelk was het belangrijkste wat ik op dat moment kon geven – naast vitamine L (liefde) – en zo begon ik meteen na de bevalling met kolven. Daarna ging ik in een rolstoel naar de NICU. Nog nooit was ik hier geweest en ik had me er nog nooit in verdiept. We passeerden diverse kamertjes en daar was eindelijk de kamer van Sebas. Hij lag in een couveuse aan een hoop toeters en bellen, ik kon alleen maar naar hem kijken.
We waren dolgelukkig dat we voor het eerst papa en mama waren geworden. En wat was ik trots op mijn man die al die dagen sterk voor mij was. Al snel brachten we de familie op de hoogte die later in de middag zou komen kijken. Die namiddag mocht ik voor het eerst buidelen met dat echte huid-op-huid contact. Een heel emotioneel moment met zo’n klein en breekbaar kindje. Maar wat was hij sterk, zo klein en toch zo vechten voor het leven.
We sliepen in het Ronald McDonald Huis, wat erg fijn was want zo waren we altijd in de buurt. Maar om elke dag weer je baby achter te moeten laten, wetende dat je geen invloed hebt op wat er gaat gebeuren, was erg moeilijk. Ik voelde me letterlijk leeg, miste de trapjes in mijn buik. We konden via een webcam kijken naar Sebas. De eerste nacht in het Ronald McDonald Huis keken we nog even op de webcam en we zagen dat de ademhalingsondersteuning al weggehaald was. Toch gingen we slapen, we waren zo moe. De volgende ochtend gingen we weer snel naar hem toe.

Sebas deed het goed. Al snel had hij geen zuurstof meer nodig en deed hij alles op eigen kracht. Die eerste week leerden we veel. We moesten hem zelf verzorgen en maakten zijn sondevoeding klaar. De eerste keer een luier verschonen was heel eng, maar we kregen goede begeleiding, wat ons veel zelfvertrouwen gaf.
Na een week werd Sebas overgeplaatst naar een streekziekenhuis. De overgang was moeilijk, vooral omdat wij het verschil met de NICU erg groot vonden. We hebben nog zes lastige weken gehad, want er ging op deze High Care afdeling behoorlijk wat fout, wat vooral lag aan de grote werkdruk en het tekort aan personeel. Twee keer kreeg hij toch nog extra ademhalingsondersteuning via een neusbrilletje, wat Sebas helemaal niet prettig vond.
Met 36 weken mocht hij naar huis. Wel met een sonde, maar daar konden we goed mee overweg. Eindelijk hadden we de zorg in eigen handen en konden we genieten als gezinnetje. Na een week trok Sebas de sonde eruit en de wijkverpleegkundige kreeg hem er niet meer in. We dachten echter dat hij genoeg voeding zou binnenkrijgen en anders moesten we even naar het ziekenhuis. Gelukkig begon Sebas zonder sonde beter te drinken, dus die hoefde niet meer teruggeplaatst te worden.

We zijn nu zeven maanden verder en Sebas doet het erg goed. Het is een blije, vrolijke baby en heel nieuwsgierig. Ook is hij een doorzetter, wat hem soms in de weg zit omdat hij dingen wil doen die hij nog niet kan. We zitten nog wel met wat slaapprobleempjes. En hij heeft ons nog veel nodig en is erg aanhankelijk, maar we bieden hem de veiligheid die hij nodig heeft.
We doen mee aan het ToP-programma waarbij een speciale ToP-fysiotherapeut Sebas een jaar lang thuis therapie geeft en kijkt naar zijn ontwikkeling. Het is fijn dat Sebas daarbij zijn eigen tempo mag volgen. Ook geeft de therapeut ons veel zelfvertrouwen en veel goede tips.
Het echte genieten begon pas thuis, want gedurende de hele ziekenhuisperiode werden we gewoon geleefd. Eenmaal thuis is het weer rustig en dan pas heb je tijd om alles te verwerken en besef je wat je allemaal hebt meegemaakt. Ik heb een aantal EMDR-sessies* nodig gehad om alles te verwerken en daar heb ik veel aan gehad.
Door de opvangtafel hebben we ook hele mooie herinneringen aan de bevalling overgehouden en we hopen dat alle ziekenhuizen hiermee gaan werken. Het maakt dat er in die hele medische achtbaan toch een speciaal moment is waarin je heel dicht bij je kindje kunt zijn, en als moeder niet alleen hoeft achter te blijven met de angst of alles goed gaat met je pasgeboren kind.

*) EMDR staat voor Eye Movement Desensitization and Reprocessing; een therapie voor mensen die last blijven houden van de gevolgen van een schokkende ervaring zoals een vroeggeboorte.

Extra informatie:De opvangtafel

Bij de geboorte van gezonde baby’s wordt een paar minuten gewacht met het doorknippen van de navelstreng voor een betere bloedsomloop. Helaas profiteren prematuren niet van de voordelen van het ‘laat afnavelen’; de neonatoloog knipt de navelstreng direct door om de baby te behandelen op een aparte reanimatietafel.
In het LUMC is echter een prototype opvangtafel ontwikkeld, waarmee direct zorg kan worden verleend aan pasgeborenen zonder de navelstreng eerst door te knippen. Met een ander groot voordeel: de baby kan tijdens de behandeling dichtbij de moeder blijven want de tafel wordt boven de buik van de moeder geschoven.
In een onderzoek dat eind 2017 werd afgerond is aangetoond dat er bij de prematuren daadwerkelijk een betere bloedsomloop is als je wacht met afnavelen totdat de baby goed ademhaalt. De nieuwe werkwijze met de opvangtafel bleek haalbaar en veilig te zijn. Naast zorgverleners zijn ook ouders zeer enthousiast. Inmiddels is in samenwerking met Erasmus MC-Sophia een onderzoek gestart naar een verbeterde versie van het prototype.

Reacties

reacties

Voor ouders

Heb je of krijg je binnenkort een kindje dat op afdeling Neonatologie of een NICU wordt opgenomen? Je staat er niet alleen voor!

lees meer

Voor familie en vrienden

Een kraamvisite in het ziekenhuis gaat anders dan je gewend bent. We geven je graag wat tips en kadoideeën.

lees meer

Voor professionals

We bundelen onze krachten met zorgverleners in het Neokeurmerk. Hiermee maakt je ziekenhuis of afdeling inzichtelijk hoe hoog de kwaliteit van zorg is. Bezoek de speciale website voor meer informatie.

lees meer
Donatiebedrag in €:
0