Een volwassen couveusekind vertelt

Supermuis

Door: Melissa

4 december 1997 Mijn moeder ging voor een zwangerschapscontrole naar de gynaecoloog. Ze voelde zich best goed en er waren geen complicaties, dacht ze. Maar de gynaecoloog ontdekte dat ik veel te klein was en dus moest mijn moeder rust houden en om de dag terugkomen voor controle.

6 december 1997 Er wordt ctg gemaakt, een onderzoek om een indicatie te krijgen van de conditie van het ongeboren kind. Hierbij wordt de hartfrequentie van de baby geregistreerd en de activiteit van de baarmoeder. Ook werd de bloeddruk van mijn moeder gemeten. De artsen stuurden haar naar huis waar ze moest blijven liggen om rust te houden.

8 december 1997 Mijn moeder moest ter observatie in het ziekenhuis blijven. Later die dag vertelde de gynaecoloog dat ze haar in het streekziekenhuis niet verder konden helpen omdat ik veel te klein was. Ze zou naar een ziekenhuis gaan waar ze wel gespecialiseerd zijn in zulke premature baby’s. De volgende dag ging mijn moeder per ambulance naar het academische ziekenhuis, waar ze verder onderzocht werd. Twee professoren legden mijn ouders uit wat er kon gaan gebeuren. Zo was er 98% kans dat ze een doodgeboren kindje zouden krijgen. Mocht ik toch blijven leven, dan zou ik waarschijnlijk zwaar gehandicapt zijn.

10 december 1997 De artsen proberen de zwangerschap zolang mogelijk te rekken. Mijn moeder kreeg een langdurige ctg plus bloeddrukmetingen. Na een tijdje werd mijn hartslag veel te laag: ik moest direct ter wereld komen, anders zouden ik en mijn moeder waarschijnlijk allebei komen te overlijden! Terwijl mijn moeder werd klaargemaakt voor een keizersnede, werd mijn vader gebeld. De dokter zei hem dat hij op zijn gemak naar het ziekenhuis kon komen, want hij mocht toch niet bij de bevalling zijn. Mijn moeder kreeg een algehele narcose en heeft niks van de bevalling meegekregen. Om 14:40 uur werd ik geboren, drie maanden voor de uitgerekende datum. Ik woog 590 gram, was 27 cm lang en had een groeiachterstand van vijf weken. Ik werd gelijk onderzocht en daarna met allerlei slangetjes en andere toestanden in de couveuse gelegd. Toen arriveerde mijn vader en hij werd opgevangen door een verpleegkundige die hem feliciteerde met de geboorte van zijn dochter. Eerst ging hij naar mijn moeder, even later kwam hij bij mij. ‘s Avonds kwamen ze samen kijken.

11 december 1997 Er was iets mis met mijn bloed. Wat, dat weten we niet. Ik kreeg een bloedtransfusie; de ene dokter haalde geleidelijk mijn oude bloed eruit en de andere dokter spoot nieuw bloed in. Iedere week hadden mijn ouders een gesprek met de artsen over mijn toestand en hoe ik me ontwikkelde. Een paar dagen later werd mijn moeder ziek en haar bloeddruk steeg enorm. Ze bleek het HELLP-syndroom te hebben. HELLP staat voor Hemolysis Elevated Liver enzymes and Low Platelets: een afbraak van rode bloedcellen, een gestoorde leverfunctie en een tekort aan bloedplaatjes. Deze complicatie ontstaat meestal na 22 weken zwangerschap tot acht dagen na de bevalling.

Eerste kerstdag 1997 De artsen dachten dat ik een besmettelijke bacterie had opgelopen en voor de zekerheid werd ik op een aparte kamer gelegd. Helaas kreeg de verpleegkundige mijn ouders niet te pakken. Toen die op de couveusekamer kwamen, zagen ze mij niet liggen en ze schrokken zich rot. Een paar dagen later bleek ik toch niet besmet te zijn. Aan mijn ouders was beloofd dat ze me, zodra mijn toestand het toeliet, tegen hun blote borst mochten aanhouden. Mijn toestand was eigenlijk wat verslechterd, maar na een paar weken mocht het toch, wel met een zuurstofpomp. Bij het buidelen werd ik heel rustig en kalm. Mijn toestand verbeterde! Later, als ik heel onrustig was, legde mijn vader zijn hand op mijn hoofdje. Hier werd en word ik nog steeds rustig van. Ook kriebelde hij dan achter in mijn nekje.

19 februari 1998 1500 gram! Ik ga naar het streekziekenhuis om verder aan te sterken.

4 april 1998 Ik ben goed op gewicht en ga naar huis! Dit was wennen voor mijn ouders, want het zat zo in hun systeem om iedere dag naar het ziekenhuis te gaan.

Hoe het daarna ging

De arts van het consultatiebureau ontdekte dat ik slechthorend was. De precieze oorzaak is onbekend, maar mijn vroeggeboorte en het zuurstoftekort bij mijn geboorte kunnen ermee te maken hebben. Ik heb twee beschadigingen in mijn oren: aan het slakkenhuis en aan mijn middenoor. Door mijn gehoortoestellen en met de mini-mic erbij kan ik alles redelijk goed volgen. De mini-mic is een versterker waarmee ik bijvoorbeeld docenten één-op-één kan horen. De spreker heeft een klein apparaatje bij zich, dat het geluid via bluetooth naar mijn gehoorapparaten zendt.

Mijn ouders hebben van mijn slechthorendheid nooit een probleem gemaakt. Ze zijn er altijd heel open over en doen niet moeilijk: het is nou eenmaal zo, niks aan te veranderen. Zelf ben ik er ook open over. Mijn gehoorapparaten zijn voor mij mijn sieraad. Toen ik jonger was, waren ze groter (bejaarden dragen ze nog vaak). En mijn haar ging gewoon in een staart! Als ik ergens nieuw ben, leg ik altijd uit dat ik slechthorend ben, en dan houdt iedereen er rekening mee. Gelukkig ben ik nooit gepest, iedereen accepteert me zoals ik ben!

Na de reguliere basisschool en middelbare school ging ik naar het middelbaar beroepsonderwijs (mbo). Ik volg daar een opleiding in de zorg. Al van kleins af aan riep ik dat ik dat wilde gaan doen. Het zorgen voor mensen vind ik ontzettend leuk en ik doe het met veel plezier. Op school geef ik uitleg over mijn gehoorproblemen en docenten proberen er dan ook rekening mee te houden. Op de basisschool kreeg ik blijkbaar niet altijd alles mee. Als ze bijvoorbeeld vroegen: ‘’Melissa, heb je mij dit horen zeggen?‘’ dan zei ik ‘’Ja’’, omdat ik niet wist of ik het wel of niet gehoord had.

Sinds ik de mini-mic heb, krijg ik steeds meer mee. De technologie van gehoorapparaten gaat nog steeds vooruit. Zo’n drie jaar geleden kreeg ik nieuwe gehoortoestellen en ik bleek daarmee dingen te kunnen horen die ik nog nooit had gehoord. Bijvoorbeeld buiten een auto horen rijden terwijl ik op mijn kamer zat met deuren en ramen dicht. Met mijn moeder en mijn broertje zat ik boven te huilen omdat we dit niet verwacht hadden.

Ik ben erg tevreden met mijn leventje. Als ik ooit geopereerd zou kunnen worden aan mijn oren, dan weet ik niet of ik dat ook zou doen. Er is nu nog geen operatie mogelijk aan je slakkenhuis waarmee je het gehoor volledig kan herstellen. En waarom zou ik me laten opereren als ik daarna toch nog met gehoorapparaten moet leven? In de toekomst zou ik wel graag kinderen willen, daarin houden mijn vroeggeboorte en gehoorproblemen me niet tegen!

Vaak krijg ik de vraag of mijn geringe lengte met mijn vroeggeboorte te maken heeft. Waarschijnlijk wel. Ik ben echter net zoveel, of zelfs meer gegroeid dan iedereen die op tijd geboren is. Mijn groei begon namelijk al bij 27 cm en ook al ben ik vrij klein, ik heb meer centimeters meegepakt dan veel andere mensen. De dokters en familieleden noemden me altijd een vechtertje en dat ben ik nog steeds. Ik probeer altijd mijn doelen te bereiken en daarom gaven mijn ouders mij de bijnaam ‘Supermuis’.

Wat ik lastig vind, is dat mijn energie level erg laag is. Als mijn dienst om zeven uur ’s ochtends begint, dan ga ik de dag ervoor om acht uur naar bed. Drie seconden later ben ik al vertrokken naar dromenland. Dit is soms hinderlijk, want het is moeilijk om iets te plannen omdat ik zo snel moe ben en moet rusten. Ik heb zeker tien uur slaap nodig om me fit te voelen. Ook vervelend voor de mensen om mij heen.

Wil je meer over mijn leven als couveusekind lezen? Dat kan via mijn Facebookpagina ‘Van klein naar groot’.

Reacties

reacties

Voor ouders

Heb je of krijg je binnenkort een kindje dat op afdeling Neonatologie of een NICU wordt opgenomen? Je staat er niet alleen voor!

lees meer

Voor familie en vrienden

Een kraamvisite in het ziekenhuis gaat anders dan je gewend bent. We geven je graag wat tips en kadoideeën.

lees meer

Voor professionals

We bundelen onze krachten met zorgverleners in het Neokeurmerk. Hiermee maakt je ziekenhuis of afdeling inzichtelijk hoe hoog de kwaliteit van zorg is. Bezoek de speciale website voor meer informatie.

lees meer
Donatiebedrag in €:
0