Ik wist me geen raad en werd erg onzeker.
Eind 2016 ben ik voor het eerst moeder geworden, we kregen een zoon. De zwangerschap was al vanaf dag een stressvol en spannend. Ik had veel last van bloedingen en uit de NIPT* bleek dat er sprake was van trisomie 16 (aangeboren aandoening door een extra chromosoom 16). De artsen konden ons niet vertellen wat dit voor de ontwikkeling van onze zoon ging betekenen, daarvoor was een vruchtwaterpunctie noodzakelijk.

Uiteindelijk bleek de trisomie zich te beperken tot de placenta en was onze zoon zelf wel gezond. Wel was duidelijk dat mijn placenta onze zoon niet tot veertig weken zou kunnen voorzien in zijn behoeftes. De vraag van de baby zou op enig moment groter zijn dan wat de placenta zou kunnen leveren. Het was afwachten wanneer dat moment zou zijn. Het doel was om de 24 weken zwangerschap te halen.

Ik moest om de week naar het academische ziekenhuis voor groei-echo’s en metingen. Met 28 weken zwangerschap werd ik opgenomen omdat de baby niet meer groeide; hij werd geschat op 750 gram. Ik kreeg direct longrijpingsprikken toegediend. Uiteindelijk werd onze zoon bij 33 weken geboren, hij woog toen 1300 gram. Na zeven weken mocht zoonlief mee naar huis. Nu kon het genieten beginnen, dachten we. Helaas huilde hij vanaf dag een heel veel. Achteraf gezien kwam dat waarschijnlijk omdat ons huis voor hem een onbekende omgeving was met een andere geur en andere geluiden. Hij moest enorm wennen, kreeg nu andere prikkels te verwerken en raakte snel overprikkeld. Ik kon bijvoorbeeld niet met hem naar de supermarkt wandelen, dan was het thuis weer drama.

Door het vele huilen, raakte hij oververmoeid. We zaten in een neerwaartse spiraal en het lukte ons niet om dit te doorbreken. De productie van mijn moedermelk liep door alle stress enorm achteruit en tot mijn grote verdriet moest ik hem gaan bijvoeden met kunstvoeding.


Ondertussen was ik ervan overtuigd geraakt dat er iets mis was met onze zoon. Hij leek last te hebben van iets. Na weken te hebben aan geploeterd en na meerdere consulten bij artsen werd hij opgenomen in het ziekenhuis. Hij bleek verborgen reflux te hebben (zijn maaginhoud kwam omhoog, maar hij spuugde het niet uit) en een koemelkallergie. Hij kreeg aangepaste voeding en een middel tegen het zuur. Binnen enkele dagen veranderde hij in een tevreden mannetje.

In het ziekenhuis ging hij na enkele dagen beter slapen en na een week mochten we hem weer meenemen. Maar thuis viel hij terug in zijn oude gedrag. Opnieuw huilde hij enorm veel. Ik wist me geen raad en werd erg onzeker. Elke keer als hij huilde, voelde ik een zenuwachtig gevoel opkomen. Onze zoon voelde dit ook en liet zich daardoor niet meer door mij troosten. Zijn vader kon dat wel.

Nu lag het ‘probleem’ dus bij mij en niet bij onze zoon. Door veel te praten met mensen uit mijn omgeving en met professionals heb ik het negatieve gevoel wat ik bij me had na zijn geboorte los kunnen laten. Ik heb vooral veel steun gehad van de speciaal opgeleide kinderfysiotherapeut. Onze zoon mocht deelnemen aan het ToP-programma voor te vroeg geboren kinderen en daarom kwam de therapeut bij ons thuis, waar zij ons goede tips kon geven.

Ook is er een pedagogisch medewerker meerdere keren bij ons thuis geweest vanwege zijn slaapgedrag. Daarnaast hielp het contact met lotgenoten die ik via Facebook leerde kennen. Bij hen kreeg ik veel (h)erkenning voor mijn gevoelens en zorgen. Uiteindelijk verdween dat zenuwachtige gevoel als onze zoon huilde en dat ging best snel. Ik kreeg steeds meer vertrouwen in mezelf als moeder. Zoonlief ging hierdoor niet direct minder huilen, maar liet zich wel door mij troosten en dragen.

Inmiddels is onze kanjer een gezonde peuter van twee jaar. De band tussen hem en mij is inmiddels onverbreekbaar. We zijn dol op elkaar. Hij huilt nu niet meer dan andere kindjes van zijn leeftijd. Het slapen gaat redelijk: de ene dag gaat het beter dan de andere dag. Prikkels zijn bijna geen probleem meer, maar ik probeer er nog wel rekening mee te houden en plan geen twee drukke activiteiten op een dag.

*) NIPT: Niet Invasieve Prenatale Test, waarbij het bloed van de moeder wordt gebruikt om te testen of het ongeboren kind bepaalde afwijkingen in de chromosomen heeft.

 

 

Reacties

reacties

Voor ouders

Heb je of krijg je binnenkort een kindje dat op afdeling Neonatologie of een NICU wordt opgenomen? Je staat er niet alleen voor!

lees meer

Voor familie en vrienden

Een kraamvisite in het ziekenhuis gaat anders dan je gewend bent. We geven je graag wat tips en kadoideeën.

lees meer

Voor professionals

We bundelen onze krachten met zorgverleners in het Neokeurmerk. Hiermee maakt je ziekenhuis of afdeling inzichtelijk hoe hoog de kwaliteit van zorg is. Bezoek de speciale website voor meer informatie.

lees meer
Donatiebedrag in €:
0