Andere ouders zien en horen, dat is mijn roeping. 

Door Lindy Prins.

Twee spannende zwangerschappen eindigend in vroeggeboortes en een aantal miskramen maakten dat ik mezelf verloor. Ik ging op zoek naar hulp en vond die uiteindelijk. Het resultaat? Ik kreeg ruimte in mijn hoofd, maar voelde mij ook geroepen om andere ouders de juiste hulp te bieden. Ze echt te zien en horen!

In 2012 werd ik na meerdere miskramen en een zeer spannende zwangerschap met 34,5 weken voor het eerst moeder. Ik wist al dat ons zoontje Naud te vroeg zou komen vanwege een uterus dydelphys*: een gesplitste baarmoeder. Daarom moest ik vaak voor controle komen en veel bedrust houden. Totdat mijn vliezen spontaan braken en de rollercoaster begon. Ik kreeg een spoedsectio waarna ik ook nog eens een heftige allergische reactie kreeg op de toegediende medicijnen.

Naud deed het goed en had het alleen moeilijk met ademhalen. Een paar uur na de geboorte werd ik in mijn bed naar hem toegereden. Ik weet nog hoe ik reageerde toen ik hem voor het eerst zag: mijn vriend moest mij vertellen hoe ik mijn kindje moest aanraken. Ik voelde mij ontheemd en niet echt moeder. De liefde die ik al die tijd gevoeld had, de koestering, de drive dat ik hem zo lang mogelijk wilde beschermen in mijn buik… ik voelde daar nu niet meer zoveel van. Ik schrok van mijn eigen reactie en schaamde me.

De volgende dag kwam een verpleegkundige mij halen. “Naud heeft zijn moeder nodig!” zei ze. Hij bleek heel onrustig te zijn en met zijn ademhaling ging het niet goed. “Oh, wat als ik het weer zo voel?”, dacht ik. Toen kreeg ik hem voor het eerst op mijn borst. Dat contact, ik voelde: ”Ja, dit is mijn zoon! Ik heb hem hier, hij heeft het gered, hij is oké en leeft. Ik ben moeder!” Het raakt mij nog steeds. Ongelooflijk hoe rustig Naud werd en ik ook, ondanks al die draden, geluidjes en de beademing die zo onwennig aanvoelden. Wij zo samen, dat klopte.

Naud werd later die dag overgeplaatst naar een academisch ziekenhuis vanwege zijn ademhaling. Ik mocht niet mee vanwege mijn medicatie, maar werd de dag daarna overgeplaatst. Wat voelde ik mij alleen. Ik kreeg weinig informatie en een luisterend oor was er niet, terwijl mijn hoofd vol zat: “Wauw, wat heb ik allemaal meegemaakt, wat overkomt me toch? Gaat het goed komen met mijn zoon? Met mij? Wat een pijn, ellende en onzekerheid.” Er was gelukkig een wat oudere verpleegkundige die ’s nachts bij me kwam zitten en zei “Jeetje, wat heb jij veel meegemaakt.” Eindelijk iemand die mij zag.

Na een paar maanden moest ik aan het werk. Met antidepressiva, want het ging niet goed met mij. Na twee jaar voelde ik me weer wat fijner, de antidepressiva was afgebouwd en we wilden graag een tweede kindje. Naud deed het erg goed en dat ik bij hem de 34,5 weken zwangerschap had gehaald, was boven verwachting.

En zo raakte ik zwanger van Bo, ons dochtertje. Zij zat in de andere hoorn van mijn baarmoeder. Deze zwangerschap werd nog spannender, o.a. omdat Bo achterbleef in groei. Toen ik 27 weken zwanger was, werd ik opgenomen in het ziekenhuis met iedere vijf minuten harde buiken. We dachten dat ze elk moment geboren kon worden. Met bedrust hebben we de zwangerschap weten te rekken tot 32,2 weken. Bo was klein bij haar geboorte (1345 gram), maar deed het goed.

Ik had dit alles natuurlijk eerder meegemaakt en wist nu veel beter wat ik wel en niet wilde. Waar ik bij Naud onwetend was, onzeker bij het volgen en aangeven van mijn moedergevoel, ging dit bij Bo veel beter. En ik kan me geen moment herinneren dat mijn moedergevoel niet juist was. Dit gaf mij kracht: “Ik ben haar moeder en ik weet wat goed voor haar is!” Dit werd niet altijd door iedereen gewaardeerd.

Vooral rondom de borstvoeding had ik mijn eigen ideeën, waarin ik gelukkig gesteund werd door een aantal medewerkers en de lactatiekundige. In een ziekenhuis is het vaak lastig als je wens afwijkt van het gewone ritme en de routine, dit hoor ik ook van anderen. Maar Bo is mijn kind en ik wilde sensitief op haar signalen reageren en mij aansluiten op haar gemoedstoestand. Toch waren er momenten dat ik over mijn grenzen ging of liet gaan. Dit kostte veel energie en verdriet.

De opeenstapeling van stress, angst en verdriet, en het gemis van wat er allemaal niet geweest was werd me teveel. Ik raakte uit balans, was hoog alert, erg angstig en overbeschermend. Ik raakte mezelf kwijt en was nog steeds aan het overleven. Het was een lange zoektocht naar de juiste hulp. Het leek alsof ik de enige was die met deze gevoelens kampte. Na ruim een jaar kreeg ik diagnose posttraumatisch stresssyndroom (PTSS).

Ik startte met EMDR-therapie (Eye Movement Desensitization and Reprocessing; een therapie voor mensen die last blijven houden van de gevolgen van een schokkende ervaring, red.). Hierdoor kreeg ik ruimte in mijn hoofd. Ik zag mijn missie en die werd steeds duidelijker: ouders met dezelfde klachten als ik ondersteunen, begeleiden en ze de juiste hulp bieden. Ze echt zien en horen! Ik gooide het roer om en begon aan een coaching opleiding. Dit alles heeft mijn leven erg veranderd en daardoor ook het leven van en met mijn gezin. Mijn zelfvertrouwen groeide, ik voelde mijn wortels stevig worden en ging vanuit een positieve blik kijken, vanuit dankbaarheid.

Ik ben inmiddels vrijwilliger bij het Kleine Helden Huis (ik bied opvoedondersteuning aan) en bij de VOC (ik organiseer maandelijks een inloopavond). En heb ik me aangesloten bij ‘Veerkrachtige Ouders’: een groep couveuseouders die vanuit hun ervaring en deskundigheid contacten leggen door heel Nederland en hun krachten bundelen, zodat ze andere ouders beter kunnen begeleiden. Dit is geen vrijwilligerswerk, we bieden professionele hulp en zijn daarvoor geschoold.

Sinds januari dit jaar is mijn eigen bedrijf een feit: Vroeg BegiN (B en N zijn de initialen van mijn kinderen), waarbij ik vrouwen coach bij prematuur moederschap. Ik help moeders zichzelf terug te vinden, in balans te komen en in contact te komen met zichzelf. Met als uitgangspunt: JE BENT OKÉ. Je bent oké zoals je nu bent en met alles wat je ervaren hebt. Alles mag er zijn.

Als we met dit uitgangspunt samen op pad gaan en de (ver)oordelingen (naar onszelf) kunnen verminderen, kunnen we een plek geven aan ons gemis (van vroeger, kraamtijd, levend verlies enz.). Hoe hard ook en hoe graag we zouden willen: het gemis kunnen we niet terugdraaien. We kunnen wél gaan voor ons verlangen, want hierop hebben we invloed en dat geeft ons uiteindelijk weer energie. Dit betekent natuurlijk niet dat je niet mag rouwen, dat hoort bij het proces, maar samen kunnen we het dragelijker maken.

Ik wil het coachen ook graag in groepen doen. Dit najaar ga ik workshops organiseren omdat ik zie en ervaar hoe belangrijk lotgenotencontact is. Een moment waarin je elkaar kunt ondersteunen en dragen. Gecombineerd met mooie methodes en een positieve boost. Heb je interesse? Mail me dan via info@vroegbegin.nl.

Nog wat tips als het gaat om contact:

Vertrouw op je moedergevoel. Als je ergens geen goed gevoel bij hebt, ga in gesprek tot het wel goed voelt.
Volg je lichaam/gevoel. Voel je dat je even een knuffel nodig hebt, laat het toe of vraag erom. Ik negeerde dit gevoel, maar weet nu dat het juist helend is. Je kunt dan even opladen, precies zoals je kindje doet tijdens het buidelen. Wij hebben hetzelfde nodig, alleen vergeten we dit soms.

Vraag en aanvaard hulp. Het is prettig als je gedetailleerd beschrijft wat je nodig hebt, want een ander snapt simpelweg niet wat we doormaken, wat we ze eigenlijk niet kwalijk kunnen nemen. Toch willen sommige mensen je graag helpen.

Hoe moeilijk ook, probeer iedere dag positieve gedachtes en momenten te creëren. Je bent niet alleen. Een op de drie ouders loopt vast na een vroeggeboorte. Zoek hulp. Je bent het waard, jullie zijn het waard.
Het is belangrijk om schaamte bespreekbaar te maken. Je bent niet alleen! Sterker nog: vele mama’s ervaren hetzelfde. De schaamte over schuldgevoelens, angst, onzekerheid en verdriet houdt ouders soms tegen om hulp te zoeken. Maar schaamte groeit juist als je die verzwijgt en geheimhoudt, of als je die veroordeelt. Hoe meer je je schaamte uitspreekt, hoe meer het helpt om het gemis dat je hebt ervaren een plek te geven. Alle gevoelens verdienen hun plek; ze mogen gezien, gehoord en gevoeld worden. Zo kunnen we ze oplossen.

Voor meer tips, verhalen en wat ik mogelijk voor jou kan betekenen, kun je een kijkje nemen op mijn website: www.vroegbegin.nl. Ik kom graag met jullie in contact, dus schroom niet om je verhaal, ideeën en meningen te delen via info@vroegbegin.nl. Aan mijn coachingstraject zijn wel kosten verbonden die helaas niet worden vergoed vanuit de ziektekostenverzekering. Sommige werkgevers staan echter welwillend tegenover het (mede)vergoeden van coaching. Dit geldt ook voor de meeste andere coaches die aangesloten zijn bij de groep ‘Veerkrachtige Ouders’.

*Uterus didelphys/didelphus/didelphis is een aandoening waarbij de baarmoeder dubbel aangelegd is, zoals bij de nieren. Beide baarmoeders hebben een baarmoedermond en soms heeft de vrouw ook twee vagina’s. Elke baarmoeder heeft zijn eigen eileider en een eigen eierstok.

Reacties

reacties

Voor ouders

Heb je of krijg je binnenkort een kindje dat op afdeling Neonatologie of een NICU wordt opgenomen? Je staat er niet alleen voor!

lees meer

Voor familie en vrienden

Een kraamvisite in het ziekenhuis gaat anders dan je gewend bent. We geven je graag wat tips en kadoideeën.

lees meer

Voor professionals

We bundelen onze krachten met zorgverleners in het Neokeurmerk. Hiermee maakt je ziekenhuis of afdeling inzichtelijk hoe hoog de kwaliteit van zorg is. Bezoek de speciale website voor meer informatie.

lees meer
Donatiebedrag in €:
0