Interview met grote zus Noah

Hoe het is om een te vroeg geboren broertje te krijgen

Door Gerdien die haar dochter Noah (13) interviewde

Wat vooraf ging aan de vroeggeboorte van Roemer, het broertje van Noah

Eind 2009 bleek ik zwanger te zijn van ons derde kind. We hadden al een zoon van acht (Sep) en een dochter (Noah) van zes. Er was weer rust thuis en het leek mij heerlijk om ongestoord van deze zwangerschap te gaan genieten. De eerste twee werden na voldragen zwangerschappen thuis geboren met elk een gewicht van ruim vier kilo.

Deze zwangerschap verliep echter moeizaam. Na veertien weken kreeg ik een bloeding, ik had een miskraam. Ik bleek in verwachting te zijn geweest van een tweeling, van wie er een nog leefde. Ik bleef in het streekziekenhuis met het idee dat als de bloeding zou stoppen, ik weer naar huis kon gaan. Helaas verergerde het bloeden en met 25 weken zwangerschap werd ik overgeplaatst naar het academische ziekenhuis waar ik plotseling, na exact 27 weken zwangerschap beviel van een jongetje.

Het is nu alweer ruim zeven jaar geleden dat je een broertje kreeg. Wat kun je je nog herinneren van de eerste periode?

Ik was toen zes jaar. Ik weet nog goed dat ik in groep 3 zat en dat ik in die tijd gewoon naar school ging. Jij lag heel lang in het ziekenhuis omdat je zwanger was en het niet goed ging. Aan die tijd dat jij daar lag kwam maar geen eind, naar mijn idee. Ik verheugde me er altijd erg op om naar het ziekenhuis te gaan om jou te zien. Dan gingen we op je bed zitten, in de speelkamer van het ziekenhuis spelen of samen met Sep spelen in de gangen.

Ik vond het leuk in het ziekenhuis, er was veel te zien. Nadat je lange tijd in het ziekenhuis dichtbij huis had gelegen, ging je naar het academische ziekenhuis wat veel verder van huis was. In die periode heb ik je heel weinig gezien. Ik vroeg niet waarom dat zo was en herinner me dat ik veel bij vriendinnen was. En ineens werd Roemer geboren.

Weet je nog hoe je hoorde dat je broertje geboren was? En hoe dat was, zo’n heel klein baby’tje?

Papa ging ‘s avonds naar het ziekenhuis en oma kwam oppassen. We wisten niet goed wat er precies aan de hand was. De volgende dag kwam papa thuis en hij vertelde dat we een broertje hadden gekregen. Hij legde uit dat hij te vroeg geboren was en in het ziekenhuis moest blijven. Ik weet nog dat ik het leuk vond om te horen dat ik een broertje had gekregen en verheugde me erop om hem te zien. Papa vertelde het niet alsof er iets verschrikkelijks aan de hand was.

De volgende dag mochten we naar hem toe. Ik vond het erg interessant op de afdeling waar hij lag en keek mijn ogen uit. De couveuse vond ik heel indrukwekkend. Ik zat vaak op een draaikruk naast de couveuse en keek dan naar de schermen waarop zijn hartslag en ademhaling te zien waren. Toen ik Roemer voor het eerst zag, vond ik hem erg op mijn rat Rosa lijken. Dat zei ik ook en daar moest de verpleegkundige om lachen.

Ik wist alleen niet dat een baby’tje zo klein kon zijn. Ik vond hem niet eng, maar eigenlijk best lief. Verder dacht ik er niet over na dat het weleens niet goed zou kunnen gaan. We gingen de eerste tijd elke dag naar het ziekenhuis. Ik vond dat leuk, want ik mocht van de verpleegkundigen meehelpen met het schoonmaken van de couveuse en kreeg ook andere klusjes te doen, zoals het bijvullen van de watertank.

Wat vond je nog meer bijzonder aan deze tijd?

Ik vond het fijn dat als we Roemer hadden gezien, we niet naar huis gingen, maar naar het Ronald Mc Donald Huis. Ik zag het als een soort hotel met allerlei soorten speelgoed en met een speeltuin waar ik veel kunstjes deed. Wat ik ook nog weet, is dat we met zijn vieren op een kamer sliepen, vier bedden naast elkaar. Ik vond dat erg gezellig en was blij dat we weer samen waren. De eerste week hebben we er een aantal nachten achtereen gelogeerd, later af en toe een nachtje.

Verder herinner ik me nog Roemers overplaatsing naar het andere ziekenhuis. Papa ging met de ambulance mee en ik wachtte Roemer op in het ziekenhuis, samen met jou. Dat was een spannend moment, vooral jij vond het spannend. De tijd in het andere ziekenhuis was ook gezellig. De verpleegkundigen waren erg aardig en ik hielp ze vaak met bijvoorbeeld een luier verschonen.

Op de verjaardag van papa mocht Roemer uit de couveuse naar een echt bedje en hij mocht kleertjes aan. Ik mocht hem aankleden. Als verrassing – jullie zeiden omdat Sep en ik het zo goed hadden gedaan – gingen we die dag naar de Efteling. Wat ik verder bijzonder vond, was de aandacht die ik kreeg op school: iedereen vroeg steeds hoe het met mijn broertje ging.

Hoe kijk je terug op deze periode? Positief, maar misschien ook negatief?

Eigenlijk vond ik het allemaal heel interessant en ook heel gezellig. Omdat ik dit heb meegemaakt, wil ik later waarschijnlijk in het ziekenhuis werken, misschien zelfs wel op de couveuseafdeling. Het enige nadelige wat ik over deze periode kan bedenken, is dat ik een tijdje bang ben geweest dat je weer voor langere tijd weg zou blijven omdat je toen zo lang in het ziekenhuis moest liggen.

Reacties

reacties

Voor ouders

Heb je of krijg je binnenkort een kindje dat op afdeling Neonatologie of een NICU wordt opgenomen? Je staat er niet alleen voor!

lees meer

Voor familie en vrienden

Een kraamvisite in het ziekenhuis gaat anders dan je gewend bent. We geven je graag wat tips en kadoideeën.

lees meer

Voor professionals

We bundelen onze krachten met zorgverleners in het Neokeurmerk. Hiermee maakt je ziekenhuis of afdeling inzichtelijk hoe hoog de kwaliteit van zorg is. Bezoek de speciale website voor meer informatie.

lees meer
Donatiebedrag in €:
0