Lees het als een lezer

Vandaag is Milo negen maanden oud. Tegelijk is hij zes maanden, gecorrigeerd. Fijn dat ik nu voor een blad schrijf waar ik niet hoef uit te leggen wat dat is, een gecorrigeerde leeftijd.

Milo eet alles wat hij tegenkomt, vooral brood brengt hem in extase. Als je hem daarna op zijn kop houdt en een beetje schudt (ok, niet echt op zijn kop, maar voor ‘t idee) dan regent het kruimels. Hij is het blijst als hij bij je ligt. Hij slaap nog steeds in ons bed en altijd is er een handje of voetje dat contact maakt. Als het moet zwemt hij het hele bed door tot hij bij je is. Voor het seksleven is dat wat minder, voor het familiegevoel is het goed, helend zelfs. Ook zijn vierjarige broertje Woek komt er dikwijls bij liggen. Midden in de nacht bij voorkeur, terwijl Milo ook nog met graagte zijn nachtelijke flesjes naar binnen werkt. En ja, dat duurt nogal lang voor het doorslapen begint. Als je Woek dan vraagt waarom hij naast het bed staat zegt hij of: “Enge droom” of: “Voor de gezelligheid.”

Milo mag niet naar de crèche, want de kinderarts zei dat het beter is om zoveel mogelijk meters te maken voordat je al die kindergriepjes, verkoudheden en andere ellende binnenlaat. Hij moet weg-groeien van het punt waar hij begon. Gewicht + lengte = weerstand. Ik zou het ook niet willen, naar de crèche. Ik weet het nog met Woek, toen die voor het eerst naar de crèche ging waren we allebei zes maanden lang verkouden met steeds korte tussenpozen van verbazing: “Goh, ik heb even niks.”

Het gevolg is een enorm gedoe met oppas. De leukste kunnen maar één dag per week en ik heb er minstens drie nodig om iets substantieels met schrijven te doen. En dat is meteen het enge, want veel klussen heb ik als zzp-er momenteel niet, volgens mij denken mijn oude opdrachtgevers: “Die Jowi, die zal het wel druk hebben.” En mijn oppassers kosten nogal veel geld.

We probeerden eerst een gastouderbureau, maar dat vraagt al geld voor bewezen ‘tussendiensten’ en eigenlijk wil ik zelf kunnen kiezen en niet iemand toegewezen krijgen. Ik wil namelijk iemand die meer kan dan een luier verschonen. Ik wil iemand die ook oplet, die het kind ziet, die het gewapper van die armpjes probeert te begrijpen, die anticipeert, liefheeft, knuffelt. Kortom, iemand die ik meer wil betalen dan het uiterste minimum dat de regering ervoor rekent, dat wordt doorberekend door het gastouderbureau, dat, als je alles bij elkaar optelt en weer aftrekt, in toeslag geen bal oplevert. Kortom, we krijgen geen extra geld voor Milo, terwijl hij extra veel geld kost – dat levert, vooral in combinatie met gebrek aan werk, soms wat spanning op.

Wat ook spannend is: Milo wordt een boek. Een boek dat in maart is uitgekomen: Te vroeg geboren, dagboek over mijn zoon (uitgeverij Cossee). In het boek staan alle stukjes die ik op mijn website over Milo schreef, gebundeld. Geen zelfhulpboek, geen uitlegboek, gewoon een boek over hoe het voelde. Omdat ik denk dat er meer mensen zijn die het kunnen navoelen. En, al is dat achteraf gepraat, omdat het goed kan komen. Met zo’n supermini. Het zijn veel bergen en dalen, maar we zijn behoorlijk goed geworden in het meegolven met die bergen en dalen.

Ik denk dat één van de sleutels is dat je niet moet willen dat het makkelijk is. Of overzichtelijk.

Als deze Kleine Maatjes uitkomt ligt Te vroeg geboren vast in de winkel, maar terwijl ik dit schrijf is er nog niks gedrukt. Wel ligt hier de drukproef. Een stapel A4-tjes, opgemaakt als boek, met alles keurig geordend, paginanummers en al. “Lees het alsof je een lezer bent,” zei mijn redacteur Irwan toen hij het gisteren langsbracht. Hij bedoelde: je hoeft je niet druk te maken om de punten en komma’s, daar is een corrector mee bezig.

Maar jee, als een lezer. Ik moet morgen met hem om de tafel om te zeggen wat ik vind. Maar jee, ik vind nu al niks. Of ja, ik vind het eng. Ik vind het eng om terug te lezen. Ik voel het nog steeds zo erg. Die angst, de onzekerheid, het totale gebrek aan overzicht. Dus ik stel het uit. En per moment dat ik het uitstel vind ik het enger. Alsof niet alleen Milo, maar ikzelf ook eerst wat meters moet maken. Weg van dat nulpunt, van toen we elke dag in het ziekenhuis waren. Toen er niets anders bestond dan stukjes schrijven om te overleven en bij Milo (en Woek) zijn.

Lees het als een lezer. Misschien moeten jullie dat maar doen

Reacties

reacties

Voor ouders

Heb je of krijg je binnenkort een kindje dat op afdeling Neonatologie of een NICU wordt opgenomen? Je staat er niet alleen voor!

lees meer

Voor familie en vrienden

Een kraamvisite in het ziekenhuis gaat anders dan je gewend bent. We geven je graag wat tips en kadoideeën.

lees meer

Voor professionals

We bundelen onze krachten met zorgverleners in het Neokeurmerk. Hiermee maakt je ziekenhuis of afdeling inzichtelijk hoe hoog de kwaliteit van zorg is. Bezoek de speciale website voor meer informatie.

lees meer
Donatiebedrag in €:
0