Alleen met jou kan ik dit aan.
Door Jochen en Gertine

We waren nog niet lang bij elkaar, maar wisten al snel dat we samen graag een kindje wilden. Al vlot bleek dat ik daadwerkelijk zwanger was en wat waren we intens dankbaar! Stiekem waren we samen in de wolken met onze kleine spruit en al druk met het regelen van allerlei dingen, met fantaseren etc. Los van de ‘normale’ kwaaltjes hadden we geen klagen, de zwangerschap verliep prima!

Het was een warm weekend in augustus toen ik mij niet zo fit voelde, maar we zochten hier niets achter. Na 6,5 maand zwangerschap zonder klachten kon dit natuurlijk zo zijn. ’s Maandags op het werk bleef het echter aanhouden en na een toiletbezoek besloot ik de verloskundige te bellen om te overleggen. Maar opeens waren daar behoorlijke bloedingen en ging alles in een stroomversnelling.

Ik weet nog dat ik mijn man belde. Hij was op dat moment in de omgeving van Utrecht aan het werk, ongeveer een uur bij ons vandaan. Hij hoefde niet naar huis te komen zei ik, want het zou allemaal wel loslopen. Het was alsof ik het zelf niet meemaakte. Gelukkig luisterde hij niet naar mij en in no-time was hij bij mij en waren we samen in het ziekenhuis. Het ging hard en snel achteruit met de kleine en met mij.

Kalmte.
We hadden een erg fijne gynaecoloog die doorpakte. Na wat onderzoeken besloot zij dat de baby gehaald moest worden, binnen nu en 5 minuten. Ik dacht alleen maar: “Dit kan niet, we zijn 29 weken, dit kan niet, dit gaat niet goed.” Dit zei ik ook uit tegen mijn man, maar hij had zo’n enorme rust over zich, dat ik ook rustig werd. Toen was het rennen door de gangen, een laatste kus, een “Tot zo en hou je sterk.” Twee minuten later was ik volledig onder narcose.

Toen ik langzaam bijkwam, heb ik heel hard de naam van mijn man geroepen. Dat ging zo vol emotie dat iedereen stopte met wat ze aan het doen waren, omdat ze zo ontroerd raakten. Jochen zat gewoon naast me, met een enorme kalmte over zich heen en zei: “We hebben een prachtige zoon lieverd.”  Toen kon ik alleen maar vol tranen zijn naam zeggen die we samen uitgekozen hadden: Jef, ‘vrede van God’. Jef was geboren, met 29 weken…

Blijdschap en angst.
Het ging niet goed met Jef en hij moest per direct worden overgebracht naar één van de NICU’s in Nederland. Gelukkig was er net een speciale ambulance met neonatoloog van die NICU in ons streekziekenhuis. Ze kwam een kindje ophalen, maar dit kindje was zo goed vooruitgegaan dat dit niet meer nodig was. Zo kon zij Jef gelijk meenemen. Ik kon Jef nog net even in de couveuse zien toen hij voorbijgereden werd. Dat was ons eerste momentje samen met z’n drietjes. Er volgde een aai, handkusjes en een “Zet ‘m op enorme kanjer, we zullen er altijd voor je zijn.”

En daar ging hij, het was hartverscheurend. We voelden blijdschap en ook enorme angst. Terug op de afdeling werd alles geregeld om ook ons diezelfde dag naar het andere ziekenhuis te krijgen. Het personeel was erg lief en zorgzaam. We kregen beschuit met muisjes, we waren tenslotte ouders geworden. Ouders… het was echt.

NICU.
We vertrokken ’s avonds naar de NICU en konden daar nog eventjes bij ons kleine wondertje zijn. Wat een emotie, wat een explosie aan gevoel, maar ook wat een angst en zorgen. Rond middernacht verlieten mijn man en ouders het ziekenhuis en ik voelde me enorm alleen en verlaten, had geen idee wat er allemaal aan de hand was en wat ons nog te wachten stond.

De volgende dag ging mijn man vol trots onze zoon aangegeven bij de gemeente waar hij geboren was en ik lag in het ziekenhuisbed een uitvaartverzekering voor Jef te regelen, zo dubbel.

Gesprekken met neonatologen volgden en uiteraard veel bezoekjes aan onze kleine man. Gelukkig hadden we soms even de tijd om met z’n tweetjes te praten. Ik vroeg mijn man: “Hoe zie jij de komende tijd tegemoet?” Zijn antwoord, vol vertrouwen: “Ik heb er zin in!” Hoe goed ken je elkaar eigenlijk in zo’n relatief korte tijd dat je samen bent? Dat hebben wij ons allebei soms afgevraagd. Voor ons beiden was het antwoord altijd: “Alleen met jou kan ik dit aan.”

Samen.
Jef had het erg zwaar en hij vocht enorm. Ook wij kregen het pittig. Mijn man moest binnen een week alweer aan het werk en onze (schoon)vader was al een poosje ziek, als sinds de geboorte van Jef ging zijn gezondheid hard achteruit. We wisten dat het niet heel erg lang meer ging duren. Tegelijk wisten we diep van binnen dat Jefs vroeggeboorte niet voor niks was geweest, zo konden opa en Jef elkaar toch nog leren kennen.

In het Ronald McDonald Huis dichtbij het ziekenhuis bleek gelukkig een plekje vrij te zijn. Ik kon alleen maar huilen toen we er naartoe gingen. Verschrikkelijk, verder weg van onze kleine man. Maar wat een warmte was er hier. Het was een ‘thuis’ voor ons in deze enorme hectiek. We hadden door dit huis toch wat tijd voor elkaar, zodat we goede en mooie gesprekken met elkaar konden hebben, samen konden eten en elkaar nog beter konden leren kennen.

Gelukkig ging het steeds beter met Jef. Hij mocht na een aantal weken terug naar het streekziekenhuis en een flink aantal weken daarna mocht hij mee naar huis. Onze (schoon)vader en opa kon toen bijna niet meer lopen, maar wilde heel graag bij ons komen om ons als gezin thuis te zien. Hij kwam en was beretrots! Een dag later werd hij opgenomen in het ziekenhuis.

De meest dankbare en gezegende ouders.
Het is niet te beschrijven wat een vroeggeboorte met jezelf en met je als partners doet. Tegelijkertijd kregen wij te maken met het afscheid moeten nemen van een dierbare. Nieuw leven en dood, het zijn de uitersten van het leven en het is zwaar om die tegelijk mee te moeten maken. We zijn ons er heel erg van bewust dat we enorm gezegend zijn met een zoon die zo verschrikkelijk gevochten heeft voor zijn leven en de ruimte die we kregen om afscheid te nemen van onze lieve (schoon)vader én lieve, trotse opa. Ondanks de pijn en het verdriet dat dit ons gekost heeft.

Voor mijn man ben ik heel pittig geweest, ik had veel verdriet. Hij was mijn boksbal, want ik wist niet bij wie ik het anders kwijt moest. Maar ook hij had het zwaar. We hadden het gevoel dat we door alle gebeurtenissen al tientallen jaren samen waren. We deelden veel vreugde, maar ook ons diepste verdriet en grootste angst. Zonder elkaar hadden we het niet aangekund en deze zware periode heeft onszelf en vooral ons tezamen heel sterk gemaakt!

En met Jef? Het gaat het goed! Door deze stoere, sterke, lieve jongen zijn wij nu de meest dankbare en gezegende ouders die je je kunt bedenken!

 

Reacties

reacties

Voor ouders

Heb je of krijg je binnenkort een kindje dat op afdeling Neonatologie of een NICU wordt opgenomen? Je staat er niet alleen voor!

lees meer

Voor familie en vrienden

Een kraamvisite in het ziekenhuis gaat anders dan je gewend bent. We geven je graag wat tips en kadoideeën.

lees meer

Voor professionals

We bundelen onze krachten met zorgverleners in het Neokeurmerk. Hiermee maakt je ziekenhuis of afdeling inzichtelijk hoe hoog de kwaliteit van zorg is. Bezoek de speciale website voor meer informatie.

lees meer
Donatiebedrag in €:
0