Hulp zoeken is het beste wat ik kon doen. 

Door Sanne

In november 2016 voelde ik mij niet helemaal fit. Het was de eerste keer dat ik mij ziek meldde tijdens mijn zwangerschap en later bleek dat ik voorlopig niet zou terugkeren op de werkvloer. Ik was 28 weken zwanger en mijn verloskundige verwees ons door naar een eerstelijns ziekenhuis, waar na een 24-uurs opname bleek dat ik pre-eclampsie* had ontwikkeld. Mijn bloeddruk was te hoog en ik had eiwitten in mijn urine.

Omdat ik nog niet zo ver in de zwangerschap was, werd er direct een ambulance gebeld om ons te vervoeren naar een academisch ziekenhuis. Daar aangekomen, verslechterde mijn situatie: mijn bloedwaarden begonnen tekenen van het HELLP-syndroom*₁ te vertonen en mijn dochter bewoog nog erg weinig. Op 4 december 2016 – ik was dertig weken zwanger – werd onze dochter Evy geboren met een spoedkeizersnede.

Vanaf dat moment is alles in mijn herinneringen vaag – sommige momenten herinnerde ik mij nog, maar soms vertelde iemand mij iets uit die periode dat ik totaal niet herkende. Ik stond in een overlevingsstand. Amper 24 uur na de keizersnede stond ik naast de couveuse om voor onze dochter te zorgen. Ik leerde hoe ik zelf om de twee uur sondevoeding kon geven en buidelde urenlang. Ondertussen kolfde ik, terwijl ik oorspronkelijk niet van plan was borstvoeding te geven.

Na een week mocht onze dochter naar het streekziekenhuis en het moment dat we haar mee naar huis mochten nemen kwam steeds dichterbij. In dit ziekenhuis kregen we een couveusesuite waar ik 24 uur per dag bij onze dochter kon zijn. Alles deed ik zelf, de verpleging kwam alleen af en toe kijken of alles nog goed ging. Enkele uren na thuiskomst zei mijn moederinstinct dat er iets mis was. De volgende dag spoedde ik naar het ziekenhuis, maar we werden weer naar huis gestuurd. De dag erna ging ik weer en toen bleek mijn gevoel te kloppen. Onze dochter had het RS-virus. Ons eigen ziekenhuis zat helaas vol en met de ambulance werden we vervoerd naar een ander ziekenhuis. Daar ging het verder bergafwaarts en werd ze met spoed per ambulance (inclusief wegafzettingen door de politie omdat we middenin de spits reden) naar een academisch ziekenhuis gebracht, dit keer naar de Intensive Care. Gelukkig knapte ze hier op en na twee weken mochten we weer naar huis. Nu kon het gezinsleven echt beginnen!

Mijn lichaam en geest stonden in de maanden erna nog steeds in een overlevingsstand. Ik was constant bezig met de zorg voor ons dochtertje en de paar uurtjes slaap die ik kreeg werden geteisterd door nachtmerries. Omdat ik geen verlengd bevallingsverlof kreeg, werd ik vrij snel weer verwacht op de werkvloer. Toen dat moment eraan kwam, besefte ik dat ik daar nog niet klaar voor was en heb ik mij ziekgemeld.

De maanden erop waren er nog allerlei complicaties met ons dochtertje, waardoor we de deur van het ziekenhuis platliepen. Ik kon nog amper functioneren, leefde van voeding naar voeding en was compleet uitgeput wanneer mijn partner thuiskwam van het werk. Toen ik merkte dat ik in paniek raakte van het idee dat ik weer naar het ziekenhuis moest, besloot ik dat er iets moest veranderen.

De huisarts verwees mij door naar een algemeen psychologe. Deze schaarde mij in de categorie posttraumatisch stresssyndroom (PTSS). Ondanks dat het een hele vriendelijke psychologe was, moest ik veel dingen aan haar uitleggen en had ik het gevoel dat ze wel begrip had, maar me niet écht begreep. Toen ik dit vertelde bij een check up op de FUPEC-polikliniek*₂ raadden zij mij een psychologe aan die gespecialiseerd is in patiënten die HELLP hebben doorgemaakt.

Praten met iemand die mij écht begreep (zij heeft zelf ook drie keer pre-eclampsie gehad en spreekt honderden vrouwen die hetzelfde hebben doorgemaakt) was voor mij een wereld van verschil. Bij haar heb ik, naast veel praten, ook EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocessing; een therapie voor mensen die last blijven houden van de gevolgen van een schokkende ervaring) gedaan. De sessies waren enorm zwaar en intensief, maar wierpen al snel hun vruchten af.

Inmiddels is mijn dochter twee jaar oud, ben ik weer aan het werk, zo goed als volledig hersteld én kan ik op een normale manier over de geboorte van mijn dochter praten. Hulp zoeken is het beste dat ik voor mijzelf en mijn dochter had kunnen doen!


*₁) Wat is pre-eclampsie en wat is het HELLP-syndroom? Pre-eclampsie: naast een te hoge bloeddruk is er eiwitverlies in de urine; men spreekt van eclampsie als er stuipen (toevallen) optreden als complicatie. HELLP-syndroom: er is sprake van een verhoogde afbraak van rode bloedcellen, een gestoorde leverfunctie en een tekort aan bloedplaatjes waardoor de bloedstolling wordt ontregeld. Pre-eclampsie kan overgaan in het HELLP-syndroom, maar het HELLP-syndroom kan ook plotseling ontstaan zonder voorafgaande pre-eclampsie. Zwangerschapsvergiftiging is een verouderde term; er is namelijk helemaal geen sprake van gif.

*₂) FUPEC-polikliniek (Follow up Pre-eclampsie) is een speciale polikliniek in het Erasmus MC (Rotterdam) voor vrouwen die HELLP of pre-eclampsie hebben gehad.

Reacties

reacties

Voor ouders

Heb je of krijg je binnenkort een kindje dat op afdeling Neonatologie of een NICU wordt opgenomen? Je staat er niet alleen voor!

lees meer

Voor familie en vrienden

Een kraamvisite in het ziekenhuis gaat anders dan je gewend bent. We geven je graag wat tips en kadoideeën.

lees meer

Voor professionals

We bundelen onze krachten met zorgverleners in het Neokeurmerk. Hiermee maakt je ziekenhuis of afdeling inzichtelijk hoe hoog de kwaliteit van zorg is. Bezoek de speciale website voor meer informatie.

lees meer
Donatiebedrag in €:
0